پرورش از ۳ تا ۱۷ هفتگی
پس از چند هفتهٔ اول، دورهٔ محدودیت خوراک برای تنظیم وزن و رشد بدن پرندگان آغاز میشود. درجهبندی پرندگان و حذف خطاهای جنسی برای حفظ یا بهبود یکنواختی گله، یک کار بسیار مهم در این دوره است.
در طبیعت، جوجه در هفتههای اولِ زندگی زیر بالهای مادرش میخوابد و تا سن هشتهفتگی زیر درختان و بوتهها میماند. سپس یک مرغ برای در امان ماندن از خطرات (مارها، روباهها) شروع به خوابیدن روی شاخهٔ درخت میکند. در طول روز، یک مرغ انتظارِ خطر از بالا (پرندگان شکاری) را دارد و زیر درختان پنهان میشود.
بنابراین، از حدود ۶ هفتگی به بعد باید مکانهای استراحتِ مرتفع مانند تختهها یا قفسههای A-شکل را فراهم کنید. این کار به آنها کمک میکند تا برای ورود آسان به لانهٔ تخمگذاری در دورهٔ تولید آماده شوند و قدرت پاها افزایش یابد. این همچنین یک ابزار مدیریتی است: پرندگانی که در طول روز در ارتفاع بالا مینشینند، اغلب پرندگان ترسو هستند. در شب برعکس است؛ پرندگان غالب در ارتفاع بالا استراحت میکنند و پرندگان ترسو به بستر فرستاده میشوند. بنابراین به اینکه پرندگان کجا هستند و چرا، توجه کنید.
اندازهٔ مناسب هر سکو ۲۴۰ سانتیمتر در ۶۰ سانتیمتر سطح و ۵۰ سانتیمتر ارتفاع است. ۵۰۰ جوجه به یک مترمربع (تختهها) نیاز دارند. هرگز سیم برق را نزدیک سکوهای پرش قرار ندهید؛ این کار پرندگان را از تلاش برای پریدن دوباره بازمیدارد.
تاثیر استفاده از چوب نشیمن در دوره پرورش بر تخمهای بستری
با قرار دادن سکوهای پرش یا چوبنشیمنها، درصد تخمهای بستری در دورهٔ تخمگذاری ۳ تا ۵ درصد کمتر میشود. کیفیت پاها با کاهش تماس با بستر و افزایش تحرک یا پریدن بهبود مییابد. از سن ۶ هفتگی از سکوهای پرش استفاده کنید.
برای جذابتر کردن سکوهای پرش، میتوانید آب آشامیدنی را در بالای آن قرار دهید؛ ترجیحاً با یک اتصال جداگانه تا بتوانید آنها را جدا از سایر منابع آب آشامیدنی (آموزشی) استفاده کنید.
در چند روز اول، سکوهای پرش و آبخوریهای زنگولهای هنوز به سقف چسبیدهاند. جوجههای یکروزه باید از نوکِ پشتدانکهای آبخوری استفاده کنند. بعد از چند روز، آبخوریهای زنگولهای پایین آورده میشوند. از ششهفتگی به بعد، سکوها پایین آورده میشوند.
رفتار کنجکاویِ سالم. اگر ساکن بایستید، پرندگان باید به سمت شما بیایند و شروع به نوکزدن به چکمههای شما کنند.
نظارت یعنی توجه به رفتار عمومی. اگر دستهای خود را به هم بزنید، همه پرندگان باید سر خود را بلند کنند؛ مانند اینجا.
تراکم ۹ پرنده در هر مترمربع برای پرندگان بسیار خوب به نظر میرسد (سمت چپ). با تراکم بالاتر، یعنی ۱۲ پرنده در هر مترمربع، پوشش پر بهوضوح آسیب دیده است (سمت راست). تعداد مکانهای تغذیه برای هر پرنده در این مورد یکسان بود؛ بنابراین، این فقط به دلیل تراکم بالای آنهاست. در نتیجه، پرندگان بیشتر به یکدیگر میمالند، بهویژه هنگام تغذیه، که موجب آسیب پوشش پر میشود. این آسیب پر بهبود نخواهد یافت.
مادهها عادت دارند بستر را دور از نور خراش دهند. میتوانید از این دانش برای حفظ لایه بستر در شرایط خوب استفاده کنید. با روشن کردن چراغها بهصورت متناوب (ابتدا ردیفهای زوج، سپس ردیفهای فرد)، پرندگان بستر را به عقب و جلو خراش میدهند و از ایجاد مناطقی فاقد بستر جلوگیری میشود.
گروه تحقیق و توسعه مجموعه شرکت تولیدی خرمدشت